Van Marokko naar Bondi: hoe één golf mijn leven veranderde

Ik weet nog precies hoe het voelde: een wiebelig surfboard, knikkende knieën, en een golf die nét iets te snel ging. Mijn allereerste surfles, ergens tussen Imsouane en Taghazout, omringd door een groep vrouwen die ik de dag ervoor nog niet kende. We waren allemaal alleen gekomen, bewust zonder (mede)vriendinnen, want zo stond het in de boekingsvoorwaarden van surfeninmarokko.nl. Achteraf bleek dat de beste beslissing ooit.

Wat begon als een spontane week surfen in Marokko, eindigde maanden later in een huisje aan Bondi Beach, Australië, letterlijk naast de golven, met mijn eigen board. Maar daar tussenin gebeurde iets. Iets wat ik niet had gepland, maar wat me volledig meenam. Zoals een goede golf dat doet.

Zonder plan naar Lombok

Na die week in Marokko voelde ik het: ik wil meer. Het surfvirus bestaat echt. De weken na Marokko had ik een ongelukje met mijn e-bike, waardoor surfen eigenlijk even niet haalbaar was. Toch trok ik de stoute schoenen aan en boekte ik een enkeltje naar Lombok. Ik kende daar niemand, wist nauwelijks wat ik moest verwachten, maar het voelde goed. Ik wilde surfen, groeien, en voelen wat het met mij zou doen als ik écht in die (surf)wereld dook.

Ik belandde op Lombok, in een surfhouse (LMBK) waar het leven bestond uit rijst, Bintang, massages, zonsondergangen en salty hair. Fijne mensen, mooie gesprekken en een inspirerende omgeving. Daarnaast werd ik elke dag een beetje beter in surfen. Maar ook dat ging niet zonder vallen en opstaan. Zo heb ik een aantal keer de spoedhuisartsenpost bezocht omdat mijn blessures van het ongeluk opspeelden. De dokter vertelde me dat ik mijn (oude) wonden rust moest geven en raadde me aan om een week uit het water te blijven. Soms huilde ik van frustratie wat ik kwam toch juist voor het surfen? Die rust (niet geheel vrijwillig) deed me goed, ik focuste mij op herstel d.m.v. pilates, en ik keerde weer helemaal heel terug naar het surfhouse. Elke dag werd ik steeds meer comfy met mijn board, maar vooral: elke dag een beetje vrijer. Mijn avontuur in Indonesië sloot ik af bij Kima Surf in Canggu.

Met de surfbus langs de oostkust

Na anderhalve maand in Indonesië trok ik verder naar Australië, waar ik (tot twee keer toe) met de Australian Surf Bus (ASB) langs de oostkust reisde. Door het concept met de bus waren we elke dag op allerlei bekende surfspots (Sunshine/Gold Coast, Byron Bay, Crescent Head, Coolangatta, Noosa, etc.). Veel zien van het land in een korte periode dus en dat in combinatie met iets wat ik het liefste doe: surf! 

Het was daar dat ik écht verliefd werd op het ritme van het surfersleven en de bijbehorende surfersmentaliteit. Wakker worden op zoveel verschillende plekken, surfchecks doen, en dan het water in – ook als je moe bent, ook als je geen zin hebt, ook als je weet dat je weer eens head first gaat. De mooiste herinneringen werden gemaakt in het water, waar je zomaar met (oud-)WSL’ers mag surfen. (Ja, die spot je vooral in Australië in the wild – inspiratie!!)

Onderweg leerde ik dat surfen niet draait om prestaties, maar om aanwezigheid. De zee is genadeloos eerlijk. En tegelijkertijd eindeloos vergevend. Elke dag krijg je een nieuwe kans. Mijn surf prestatiedrang sloeg om naar surf plezier. 

Bondi Beach: naast de golven wonen

Uiteindelijk vond ik een fantastisch huis (met nog leukere huisgenoten) in Bondi Beach. In Bondi draait alles om sport/surf. Zoals wij hier twee fietsen per persoon hebben, hebben ze daar minimaal twee surfboarden per persoon. Een typische ochtend: bikini en wetsuit aan, koffie drinken & warming-up, en dan op blote voeten met mijn board onder mijn arm naar het strand – op twee minuten loopafstand. Mocht je ooit in Bondi zijn: bij Ramp 7 in North Bondi zit een fijne rip current. Nog een aanrader: URBN SURF in Sydney.

Vrienden zijn in het water zo gemaakt, en voor ik het wist was ik part of the BondiSurfGirls en lag ik elke woensdagochtend met surfminded gals in het water, jong vs. oud en pro vs kook. Aan de andere kant van de wereld realiseerde ik me hoe één beslissing – een surftrip zonder vrienden – alles in gang heeft gezet. Niet alleen de reizen, maar ook het vertrouwen in mezelf, het lef om te gaan, om te vallen, en weer op te staan.

En toen… Vietnam (of: loslaten wat je niet kunt controleren)

Na Australië vloog ik door naar Vietnam. Het plan: surfen aan de kust bij Da Nang. Maar dat liep anders. Een tropische storm gooide roet in het eten. Dagen van regen, harde wind en geen enkele surfbare golf in zicht. En ook geen uitzicht dat het beter zou worden. Ik werd onrustig, gefrustreerd. Mijn hele lijf wilde surfen. Achteraf gezien moest ik daar iets veel belangrijkers leren: loslaten. Accepteren dat surfen, net als het leven, niet altijd loopt zoals je had bedacht. Het heeft écht even geduurd voordat ik die mindset kon omdraaien. Maar toen ik het eenmaal kon, gebeurde er iets moois.

Als er geen golven zijn, maar wel wind dan ga ik gewoon de lucht in dacht ik. Ik besloot het roer om te gooien en naar Mui Ne te gaan. Mijn kiteleraar Quentin leerde mij hoe ik moest kiten met veel vallen en opstaan. Wat me vooral opviel, is het verschil in mentaliteit. Surfers zijn... hoe zal ik het zeggen... meer zen. Ze hebben eindeloos geduld, wachten soms uren op die ene perfecte golf, en lijken bijna samen te smelten met het water. Het draait om timing, voelen, meegaan met wat komt. Kiters daarentegen zijn ongeduldiger, meer actiegericht. Zodra er wind is, zijn ze in de lucht – letterlijk. Het is sneller schakelen, fysieker, en je hebt meer controle over je sessie. Zowel surfers als kiters delen die typische ‘stoke', maar waar surfers euforisch kunnen worden over een mooie golf, vertellen kiters je met fonkelende ogen hoe lang ze in de lucht hingen en welke trucjes ze hebben uitgevoerd. Wat surfers en kiters verbindt is die verslaving aan het water. Aan buiten zijn. Aan de kick, het plezier, en de mensen die je onderweg tegenkomt. Uiteindelijk vond ik het fantastisch – mede mogelijk gemaakt door de lieve community daar. Een fantastische watersport ervaring rijker dus. 

Terug naar Nederland – en de Noordzee in

Na bijna een half jaar reizen en surfen wist ik één ding zeker: ik wilde het blijven doen. Ook thuis. Dus toen ik terugkwam in Nederland, besloot ik ook hier het water in te gaan. Want ook al zijn de golven hier minder consistent – ze zijn er wél. Via Saltwater Souls rolde ik de Nederlandse surfcultuur in. Ik hoef jullie natuurlijk niet te overtuigen: surfen in Nederland is weer een hele eigen tak van sport. Tussen de koude sessies, choppy golven en winderige stranddagen leerde ik wat een (persoonlijke) mui is. Waar zwem jij tegenin en raak je door uitgeput? En wat als je, net als een surfer, een mui gebruikt en je weg uit de mui vindt en die ene golf terug kan pakken naar het strand? 

Ook hier groeide mijn mindset verder. Ik begon te zien hoe surfen niet alleen fysiek iets met je doet, maar ook mentaal. Hoe je leert omgaan met tegenslag, onvoorspelbaarheid en het oncomfortabele. Elke sessie is anders, en je hebt niets in de hand – behalve je eigen houding.

Wat surfen mij leerde

Surfen heeft me geleerd om mee te bewegen met wat komt. Om los te laten wat ik niet kan controleren (en dat is… best veel). Om te vertrouwen op m’n gevoel. En vooral: om plezier te hebben, ook als ik weer eens een golf mis of een wipe-out pak. De surfersmentaliteit is voor mij niet alleen iets voor in het water. Het is ook hoe ik nu leef: open, nieuwsgierig, met ruimte voor spontaniteit. Want het leven laat zich – net als de oceaan – niet dwingen.

En dat is misschien wel het mooiste wat surfen me heeft gegeven: het besef dat het soms maar één golf kost om alles te veranderen.

Zin om te surfen?

Heb je nog nooit gesurft? Twijfel je of je het wel kunt? Dan zeg ik dit tegen jou: boek die trip. Ga alleen. Laat je verrassen. Je hoeft geen pro te zijn om surfer te zijn. Je hoeft alleen maar te beginnen. Dus:

• Durf alleen op reis te gaan.

  Juist door alleen te reizen ontstaan de mooiste ontmoetingen en de grootste persoonlijke groei.

  
  

• Begin gewoon.

  Je hoeft geen pro te zijn om surfer te zijn. Alles begint met die eerste (wiebelige) poging.

  
  

• Laat verwachtingen los.

  Surfen – en het leven – laat zich niet controleren. Hoe sneller je leert meebewegen, hoe vrijer je wordt.

• Fysieke tegenslag is soms een kans.

  Rust nemen of vertragen is geen zwakte, maar vaak een bron van nieuwe inzichten en herstel.

• De community maakt het verschil.

  Van Marokko tot Vietnam: het water verbindt. Surf- en kitegemeenschappen zijn open, warm en inspirerend.

  
  

• Surfen is een mindset.

  Het gaat niet om prestaties, maar om aanwezigheid. Aanwezig zijn in het moment, met wat er is.

• Wees flexibel.

  Geen golven? Probeer iets nieuws (zoals kiten). De wind kan je ook dragen als de golf het even niet doet.

  
  

• Gebruik de mui in plaats van ertegen te vechten.

  Letterlijk en figuurlijk: zoek waar je mee kunt bewegen in plaats van tegen de stroom in te gaan.

• Plezier boven perfectie.

  De mooiste surfmomenten ontstaan vaak als je het loslaat – en gewoon geniet.

• Surfen stopt niet als je het water uitkomt.

  De surfersmentaliteit – open, nieuwsgierig, loslatend – kun je ook op het droge toepassen.