top of page

Geef mij maar een lange, vriendelijke golf: op zoek naar longboardwalhalla in Mexico

11 minuten geleden
4 minuten om te lezen

De klok geeft 06:30 uur aan. Het ochtendgloren maakt plaats voor het topje van de zon. En met elke minuut die wegtikt, wordt ook de lucht blauwer. Terwijl mijn benen aan beide kanten over de surfplank zijn geslagen, peddelt een Fransman mijn kant op. “Heb je die walvis gezien?” vraagt hij. Ja hoor, moet ik verontwaardig hebben gedacht. Waar ik van het ene natuurschoon geniet, mis ik gewoon het ander! De walvis kwam met zijn rug tachtig meter achter mij omhoog. Nou, welkom in Mexico!



Wie bij surfen in Mexico vooral denkt aan huizenhoge golven en schuimbekkende monsters, zou ik willen zeggen: er is ook een ander Mexico! Eentje van lange, luie golven waarop je alle tijd hebt om je turns, take offs of andere techniek te oefenen. Om rond te kijken en om, in mijn geval, waarschijnlijk alsnog iets spectaculairs te missen. 


Eerst over het surfseizoen

De Mexicaanse zomer, grofweg mei tot oktober, wordt vaak gezien als het surfseizoen. Zuidelijke en zuidwestelijke swells banen een weg naar de kust en brengen een serieus formaat mee. Geweldig als je houdt van snelle, steile golven en een shortboard onder je voeten. Ik ben daar persoonlijk niet zo’n fan van. Ik identificeer mij niet zozeer als een longboarder maar ik houd wel van longboard-condities. Ik vind hoge, steile en snelle golven snel eng en overweldigend. Met die voorkeur zijn de maanden november tot en met april perfect. Mijn vriend en ik besloten drie maanden rond te reizen, met hoofdzakelijk surfen als activiteit. In dit blog neem ik je daar graag in mee.


Puerto Escondido: bekend, maar niet mijn fav

Onze zoektocht begon aan de kust van Oaxaca. Deze regio staat bekend om haar gastronomisch eldorado. Bekende Mexicaanse culinaire hoogstandjes zijn mole (een soort saus) en mezcal (het rokerige broertje van tequila). Ook bekend is de surfspot Puerto Escondido. Dit is een van de bekendste surfspots in Mexico. Maar beroemd betekent niet altijd favoriet. De bekende pointbreak is druk en behoorlijk rap. Ook bekend is de beachbreak van Zicatela: een golf die onder de juiste omstandigheden verandert in een soort schuimbekkend monster waar ik persoonlijk al stress krijg als ik de video’s bekijk (de moeite waard eens te doen).


Puerto zelf is levendig, hip en behoorlijk verwesterd. Koffiebarretjes, restaurants, feestjes: aan vertier geen gebrek. Perfect als je daarvan houdt. Zelf heb ik de voorkeur voor kleine dorpen waar het lokale leven en toerisme nog een beetje door elkaar scharrelen. Ook het nabijgelegen Mazunte, met zijn yoga-hippie-vibe, was qua surf niet helemaal mijn cup of tea. In San Agustinillo, een strand verderop, kan je surfen, maar de beachbreak is kort, steil en aan de onvergeeflijke kant. We besloten dan ook verder te trekken.



Chacahua: magische plek 

Chacahua is zo’n magische plek. Het ligt een aantal uur van Puerto Escondido af maar is moeilijk bereikbaar en wordt daarom maar door weinig mensen bezocht. Lees: bus, collectivo (gedeelde taxi), boot, pick-up, stukje hobbelen en tadaaa. Aan de ene kant van het dorp ligt de oceaan en aan de andere kant een beschermd mangrovegebied. Het dorpsplein bestaat uit zand, een paar restaurantjes en een overdekt zitje. Straathonden promoveren zichzelf zonder overleg tot jouw huisdier en op vrijdagavond sluit zo ongeveer ieder restaurant omdat het hele dorp pizza eet bij een boomlange Italiaan die metal draait.


Dan de surf: we huurden voor een habbekrats surfplanken en surften gemiddeld twee keer per dag. Chacahua heeft twee breaks bij elkaar. Bij voldoende swell kunnen die aan elkaar geknoopt worden tot een lange rechtse rit. Bij zo’n 0,5 tot 1 meter vond ik het persoonlijk fantastisch. Niet eng groot en niet idioot snel, wel héél leuk. Soms lagen we met anderhalve man en een paardenkop in het water. Roggen sprongen iets verderop uit zee en dus blijkbaar walvissen (als je kijkt..). We zouden een paar dagen blijven. Het werden er 14.



Troncones: we wilden niet meer weg

Daarna reisden we naar Troncones. Het plan was om een surfkamp te volgen van een week en weer verder te trekken. De realiteit: we werden verliefd en bleven uiteindelijk bijna twee maanden in de omgeving. Troncones zelf is geen vanzelfsprekend longboardwalhalla. De beachbreak kan snel zijn en Troncones Point, de pointbreak in het dorp, produceert prachtige linkse golven, maar wel met een rotsachtige kust die weinig ruimte laat voor geklungel. Rechtdoor uitsurfen is geen optie en dan heb je de vele zee-egels nog.


Als uitvalsbasis bleek Troncones geweldig. Met surfcoaches reden we iedere ochtend naar verschillende breaks in de omgeving. Met dagelijks de wekker om 6:30 uur, koffietje erbij, planken op de auto en surfen waanden we ons in een heerlijk ritme. Na het surfkamp huurden we onze eigen auto met surfplanken zodat we onze eigen vrijheid hadden om te gaan en staan waar we wilden.



Saladita: longboard-apotheose, maar druk

Omdat het hostel (Troncones Point Hostel, aanrader!) op een gegeven moment vol zat, besloten we uit te wijden naar Saladita. Hier hadden we al vele malen gesurft en wel om de volgende reden. Voor longboarders is Saladita werkelijk hemel op aarde. De beroemde left blijft maar doorrollen tot in den treure. Sta je eenmaal op een golf, dan kan je serieus meters maken. 

De enige keerzijde is dat dit niet onopgemerkt is gebleven. Het kan er behoorlijk druk worden waardoor je soms een tijdje wacht op een golf. Mijn ervaring was dat je altijd wel een paar golven te pakken krijgt per sessie mits je soms gewoon gaat met het risico dat je iemands golf afpakt. Maar als je er dan gewoon weer van af gaat, is er niks aan de hand. Een aanrader is wel om een helm te gebruiken. Niet zozeer om de rotsen, maar om het risico te verkleinen dat je een hardtop tegen je hoofd krijgt.


Mijn conclusie na 3 maanden Mexico

Wil je avontuur, rust en lange rechtse golven met weinig mensen in het water? Dan is Chacahua de absolute winnaar. Wil je vanuit één fijne thuisbasis verschillende breaks ontdekken en progressie maken, dan zou ik Troncones aanraden. En wil je helemaal verdrinken in meterslange eindeloze ritten en vind je drukte niet erg: dan is Sala

dita een fijne plek. 



Welke plek je ook kiest: ik acht de kans groot dat Mexico een plekje in je hart verovert. Waar je ook bent. En vergeet vooral niet om af en toe achterom te kijken. Wie weet spot je wel een walvis!



 
 
 

Opmerkingen


bottom of page