Surf x mentale gezondheid: Carlien

Aloha! Ik ben Carlien Jansen, 29 jaar en officieel woon ik in Utrecht maar eigenlijk ben ik veel vaker aan de kust te vinden. Mijn doel is dan ook om snel richting het strand te verhuizen.

Als 17-jarige naar Afrika

Als klein krullebulletje heb ik altijd 1 grote droom gehad: kinderen in Afrika prikjes geven zodat ze niet ziek werden. Na mijn middelbare school te hebben afgerond, volgde ik vastberaden mijn hart en ging ik op 17-jarige leeftijd in mijn eentje voor een jaar op reis naar Zuid-Afrika, Tanzania en Ghana om ontwikkelingshulp te verlenen. Ondanks dat dit een behoorlijk avontuur was, met zeker ook rauwe randjes, was ik volledig in mijn element en had ik de tijd van mijn leven. Ik had eindeloze energie, ging geen uitdaging uit de weg, bleef immer positief en streefde er naar om uit alles en iedereen het beste te halen. Mijn beste vriend zei altijd: ”Voor Carlien is de wereld 1 grote speeltuin”.


Met een rugtas vol levenservaring ging ik in Groningen verpleegkunde studeren en genoot volop van het bruisende studentenleven. Tot in de vroege uurtjes in de kroeg hangen, maar ook knetterhard studeren. Want ik had 1 stip op de horizon en dat was verpleegkundige worden bij Artsen zonder Grenzen.

Tijdens mijn laatste studiejaar werd mijn droom steeds realistischer en mocht ik stage lopen bij de nonnen in Kabanga, Tanzania. Het was exact zoals ik mij jaren had voorgesteld. Een primitief ziekenhuisje in een typisch Afrikaans dorpje met oranje zandwegen, mango bomen, spelende kinderen en vrouwen in prachtig gekleurde jurken. Vanaf het eerste moment genoot ik met volle teugen, het voelde bijna als thuiskomen. Uiteraard was er ook een donkere kant: ernstige ziektes, bedreigde albino’s, armoede, slechte hygiëne en schaarse voorzieningen in het ziekenhuis. Als westerse stagiaire was het dus echt de kunst van het omdenken en roeien met de riemen die je hebt. Deze uitdagingen maakte voor mij het avontuur nog groter, iets wat mij typeert als persoon.



Ik werd ziek, heel ziek

Na slechts enkele weken werd ik zelf patiënt in het ziekenhuisje waar ik werkte. Ik had een ernstige hersenvliesontsteking en was letterlijk doodziek. Uiteindelijk ben ik door Flying Doctors naar de Intensive Care in een beter ontwikkelt ziekenhuis in Nairobi Kenia geëvacueerd. Hier voel ik mij ontzettend dankbaar en bevoorrecht voor.


Na een zeer intensieve periode van overleven en veel revalideren bleek dat mijn hersenen blijvend beschadigd waren en kreeg ik de stempel Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH).

Mijn toekomst droom moest ik opgeven en ik werd volledig arbeidsongeschikt verklaard. Mijn hele leven stond op z’n kop en ik moest stap voor stap weer bij het begin beginnen. Een periode van vechten, doorzetten, rouwen, loslaten, frustreren, accepteren en positief blijven.


Ik volgde tal van revalidatietrajecten in zowel Nederland als Amerika, en maakte (tot grote verbazing van vele artsen) grote stappen in mijn herstel. Ik zal jullie vooral niet vermoeien met mijn hele medische dossier, maar 1 ding bleef grote invloed op mijn leven te hebben: ik was 24/7 zeeziek. Soms vaarde ik op rustig water, maar vaak was er storm op zee. Ik was dus constant duizelig, misselijk en had evenwichtsproblemen.


Kennen jullie de populaire neuro-wetenschapper Prof. Erik Scherder? Hij heeft onderzocht dat de meeste neuroplasticiteit optreedt wanneer de hersenen worden uitgedaagd. Beweging, complexiteit en zintuiglijke prikkels in een verrijkte omgeving is het allerbeste.