Over alles is iets te leren

Dit blog is geschreven door gastblogger Iris. Ze neemt je mee in haar surfende leven en deelt daarbij herkenbare gebeurtenissen en wat levenswijsheid.

De bus was niet te miskennen, maar stond hier wel in een vreemde setting. Niet elke dag zie je een wit -laten we zeggen gebruikt- minibusje met surfboards erbovenop voor een met glazen voorgevel bekleed zakelijk hotel staan. 

Gisteren, toen ik me nog in Nederland bevond, in de kou en grauwe dauw van de ochtend, kreeg ik ineens een frisse ingeving. De dag erna stond mij namelijk een stop voor mijn werk in Porto te wachten. Ik appte spontaan de Surfschool, die zowel dichtbij leek als goede recensies had, en boekte privéles voor de ochtend. Ik had in Porto welgeteld zeventien uur inclusief slapen, maar wist dat het me zou gaan lukken. 

Met enige spanning stapte ik in de bus en nam plaats op de bijrijdersstoel. Een jonge, goed uitziende Portugees leek misschien wel net zo gespannen als ik. Heel veel gespreksstof bleek hij niet te hebben en ik begon me bijna af te vragen of hij wel goed Engels sprak. Toch hoorde ik het goed: alles wat hij wel zei kwam er in vloeiend Engels uit. Met mijn interviewtechnieken probeerde ik het ijs wat meer te breken totdat de dertien minuten van de busrit erop zaten. 

De zon liet zich volop zien, maar wij stonden nog in de schaduw van een parkeerplaats onder een flatgebouw vlakbij het strand. De achterklep ging open: dit bleek de dedicated verkleedruimte. Eigenlijk precies zoals ik het doe als mijn auto parkeer bij de Noordpier. Voor mij werd dit de dag van eerste keren. De eerste keer dat ik les zou krijgen van een jongen jonger dan ik, de eerste keer dat ik mijn nieuwe 4/3 pak aan had en mijn nieuwe schoentjes en handschoenen, waarvan ik toen nog niet wist dat ik ze onder mijn pak moest steken in plaats van erboven. Check!

Mijn armen zijn kort. Nu ben ik zelf ook niet lang van stuk, maar die armen zijn echt een struggle. Het valt gelukkig niet op als je me ziet. Echter, in dit soort situaties voel ik me altijd heel klunzig en absoluut niet professioneel. Het surfboard krijg ik never nooit onder mijn arm mee richting het strand. Mijn eigen board til ik altijd boven mijn hoofd, maar in het geval dat het iemand anders zijn board is, voel ik toch de nood te vragen of het mag. Dus daar ging ik met ferme overgave: "Can I carry the board on top of my head? I have short arms, you see.” Fijne bijkomstigheid was dat hij zei: “Yeah sure, but just let me take your board.” Nu kan je natuurlijk begrijpen dat zijn board veel kleiner was. Eigenlijk alleen maar voor de show, want hij nam het board zelfs niet mee het water in en zelfs dat kleine exemplaar kreeg ik maar met moeite mee onder mijn arm. 

Op de weg naar het water hadden we het over wat nou eigenlijk het Engelse woord is voor zee-egel. Hier kwamen we op omdat ik net in Lima was geweest, waar zo’n verrekte zee-egel zijn stekel in mijn voet had geboord. Logisch, want wat doet zo’n homo sapien als ik in zijn leefgebied? Tegen de Portugese instructeur probeerde ik te zeggen: “That thing with the black spikes. We call it something like a Sea Porcupine.” Nu weet ik het pas: sea urchins. 

Na wat rek- en strekoefeningen gingen we het water in. Best aangenaam in zo’n 4/3 pak en alle extra accessoires met een watertemperatuur van 12 graden. Ik leerde dat het belangrijk is om goed naar de golf te kijken en welke kant deze op gaat en dat een gaaf pak niet betekent dat het een surfpak is. Zo had een medesurfer een flitsend pak aan, maar toen ik hem hierover complimenteerde moest hij toch toegeven dat het een zwemwetsuit was. Ik leerde gelijk dat deze veel dunner zijn, want logisch, daar kan je beter in bewegen. 

Maar wat ik vooral leerde van deze spontane ingeving is dat ik juist ook in de korte kostbare tijd die ik op zo’n surfwaardige locatie kan besteden altijd tijd kan maken om het water in te gaan. Oh, en dat het een workout op zich blijft om alles wat mij in het water warm houdt weer uit te trekken.

Stay tuned voor meer!