Go on a coaching trip they said...

Ergens eind augustus kreeg ik een mailtje van surfcoach Pepijn Tigges. Ik was net terug van een vakantie naar de Zwitserse Alpen, had mijn werk weer lekker opgestart en had me voorgenomen om me eens flink in het burgerlijke leven te storten. Maar het bericht zei: "Ga last-minute mee op coaching trip in september". Twee uur later had ik Pepijn gebeld, mijn vragen gesteld, vrij geregeld op werk, geboekt en betaald. En eerlijk? Het was de beste beslissing ooit. Ik vertel je waarom.

Ons groepje!

Begrijp me niet verkeerd: zo makkelijk als het doorhakken van de knoop was, zo moeilijk maakte mijn brein het me een paar dagen voor vertrek naar Frankrijk. Ik werd namelijk flink geplaagd door een heleboel "what-ifs", die ik allemaal opgeschreven heb in mijn surf journal. Een paar voorbeeldjes:

• Wat als de golven shit zijn?

• Wat als niemand mij aardig vindt?

• Wat als ik een dag van tevoren mijn been breek?

• Wat als ik vreselijk surf?

• Wat als er niemand daar aardig is?

  
  

Magische sunrise sessions

Oké, dat ik mijn been niet gebroken heb mag duidelijk zijn, maar hoe is het me vergaan met betrekking tot de andere punten? Als ik erop reflecteer, gaan ze eigenlijk om twee dingen.

• Het surf-inhoudelijke deel. Ik voelde me onzeker over mijn surfen, zat vast in mijn progressie en had geen idee wat de volgende stap zou moeten zijn. Ging deze trip mij daarin bieden wat ik nodig had?

• Het alles-om-het-surfen-heen deel. Ik voelde me onzeker over mezelf en over de rest van de deelnemers... en een gemengde groep, hoe zou dat in de praktijk gaan?

Zie je, als vrouw (en misschien nog wel meer als vrouw met een neurodivergent brein) ben ik altijd op zoek naar veiligheid. Een plek waar ik mezelf kan zijn, waar ik mijn gevoelens kan delen zonder oordeel en waar ik me welkom en gewenst voel. Zeker in de surfscène vind ik dat weleens moeilijk: of het nou om grote golven buiten mijn comfort zone gaat, om andere surfers die een competitieve vibe uitstralen waar ik nerveus van word, of om de sociale interactie eromheen. Niet voor niets schreef ik eerder al samen met Pepijn een blog over intimidatie in het water.

Pop-up training op het land

Misschien herken je dat gevoel dan ook wel: je wilt méér dan gezellig samen in het water liggen, je wilt echt graag beter worden, maar je wilt ook alle gevoelens die bij het surfen komen kijken kwijt kunnen op een veilige plek en niet de druk voelen altijd maar te presteren. Nou, precies dát heb ik ervaren na een week met Pepijn, foto- en videograaf Storm en vier andere deelnemers. Ik kan hier helaas niet uitweiden over de geweldige accommodatie en het heerlijke eten (ik wilde het tóch even noemen), maar over het surfen en het leren daaromheen des te meer.

Elke dag peddelden we uit in de Atlantische Oceaan voor een surfsessie. Pepijn was daar zelf ook bij en gaf ondertussen feedback, terwijl Storm al onze wipeouts én goeie golven onvermoeid vastlegde. Tussendoor bezochten we een Franse boulangerie voor een snack of genoten we van een meegebrachte lunch en daarna was het vaak tijd voor surfsessie nummer twee. De rest van de dag stond in het teken van chillen en/of activiteiten zoals het bezoeken van een leuk stadje of surfskaten. Rond het avondeten deden we video-analyse... en deze momenten waren, als je het mij vraagt, "where the magic happened".

"An A for effort" na een pittige peddelsessie

Want wow, wat was dit waardevol. Niet alleen kregen we de kans om onszelf te zien surfen, daar vragen over te stellen en concrete adviezen te krijgen, ook konden we al onze gevoelens over de dag kwijt. Of het nu ging om frustraties, pure stoke, teleurstellingen of overwinningen, alles was oké. We herkenden veel van elkaars emoties rondom het surfen en Pepijn, die zelf al die dingen al een keer heeft meegemaakt en gevoeld, reageerde met een goeie dosis empathie. Als je het gevoel had vast te zitten valideerde hij dat, maar op een "pfff... dat kan ik niet", volgde steevast een bemoedigend "nóg niet...". Ook weet Pepijn enorm veel over de psychologie van iets nieuws leren, en dat helpt! Want wát een opluchting is het als je weet dat het erbij hoort wanneer je het gevoel hebt dat je slechter surft dan anders. Dat is geen falen. Sterker nog, dat betekent dat je progressie maakt.

En die progressie, die zie ik ook na de trip verdergaan. De eerste sessie terug in Nederland (stevige wind, onshore, kleine golfjes) lukte het me eindelijk om met behulp van Pepijns technische adviezen een paar heerlijke golven te surfen. Het heeft "geklikt" in mijn brein, en dat merk ik nog steeds. Daarnaast heb ik nieuwe focuspunten voor de toekomst gekregen. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat ik heb geleerd dat het kán: coaching die technisch gezien staat als een huis én die een veilige ruimte biedt voor struggles, kwetsbaarheid, verbinding, plezier en uitdaging. Zó veilig, dat mijn innerlijke kind zich vrij voelde naar buiten te komen. Van uitgelaten een duin op rennen, en ongegeneerd dansen op straat tot spuien over nare ervaringen en kunnen huilen wanneer ik overweldigd raakte: niets was te gek. 

Verder wil ik nog even noemen dat we soms denken dat coaching alleen maar gaat om keiharde prestatiedrang en blijven we als vrouwen liever binnen onze comfort zone. Maar eigenlijk maken coaching en continu verbeteren surfen alleen maar leuker. Want hoe vet is het als je nieuwe dingen leert waarvan je nooit had gedacht dat je ze kon? Het geeft je een enorme dopamine boost waardoor je steeds opnieuw het water in wilt. Daarnaast kun je op den duur steeds meer spots en condities surfen. Progressie en fun zijn geen tegenpolen van elkaar, ze gaan juist perfect samen!

Verder oefenen op de surfskate

Dus eind september nam ik mijn surf journal er nog eens bij en bekeek mijn "what-ifs" opnieuw. Met een grote glimlach op mijn gezicht pakte ik een pen en begon ik alle vragen te beantwoorden. Nope, de golven waren niet shit. Ja, ze vonden me echt aardig. Ja, ik surfte hoogstwaarschijnlijk vreselijk, maar dat bleek een goed iets te zijn. En, grote JA, iedereen daar was leuk.

Met nieuw gemaakte vrienden, herinneringen aan dolfijnen, een Spotify Blend van de groep, geweldig beeldmateriaal en een nieuwe dosis surfstoke kijk ik alweer uit naar de volgende keer.

Jij ook? Je kunt de surftrips die Pepijn aanbiedt hier vinden. Belangrijk om te noemen is dat de surftrips in principe voor level 2 surfers en hoger zijn. Weet je niet wat je level is? Dat kun je hier checken; het komt erop neer dat je ongebroken golven kunt pakken en down the line kunt surfen.

De aftermovie van deze trip mag natuurlijk niet ontbreken!