De highs en de lows: een surftrip naar Pavones

"Het is mijn vijfde keer Costa Rica en ik ben nog nooit in Pavones geweest. En het is nota bene mijn frontside!" Eigenlijk kán het niet, bedacht ik. Het dorpje Pavones heeft de tweede langste linkse golf ter wereld: een paradijs voor goofy-footers op zo'n 4-5 uur rijden van mijn huis vandaan. Dus toen mijn vriendin Tammy met haar moeder en zus een auto huurden en mij uitnodigden mee te gaan op surftrip hoefde ik daar niet lang over na te denken.

Tammy en ik voor het Pavones-bord

En zo propten we ons met z'n vieren (plus hond Pachi en bagage) in een Suzuki Jimney, surfboards op het dak geknoopt, iced lattes in onze hand. Het enthousiasme was in ruime mate aanwezig: we zagen onszelf al oneindig lange linkse rides maken. Tegelijkertijd was ik ook nerveus vanwege de voorspelde swell en de daarbij horende menigte surfers met hetzelfde idee als wij. Tijdens de rit luisterde ik snel nog even Pepijn Tigges' podcastaflevering over surf etiquette en postte ik een berichtje met mijn zorgen in zijn online coaching community. "Je hebt meer dan genoeg vaardigheden om die golf te surfen," zei Pepijn. Hij gaf nog wat tips mee en sloot af met: "Be confident. Fake it till you make it. Be safe". Ook Tammy was ervan verzekerd dat het allemaal goed ging komen. Ik staarde uit het raampje naar de jungle en dacht dat ik me misschien wel teveel zorgen maakte.

Toen we ons hadden geïnstalleerd in onze airBNB reden we meteen door naar de parkeerplaats bij de beroemde point break voor een eerste sessie bij zonsondergang. Zowel de golven als de menigte surfers die ik verwachtte waren kleiner dan ik dacht. De mensen waren aardig. Er zwommen dolfijnen op enkele meters van ons vandaan. De zon ging prachtig onder. En ik pakte tien golven. Tien! Allemaal korte rides, maar ik was enorm trots op mezelf. Dat beloofde wat voor de rest van de trip!

Vol verwachting voor die éne golf

De volgende dag peddelden we uit in de riviermonding, waar de golven een stuk groter waren dan in het midden van de break. De swell was toegenomen en het leek wel of alle pro's, inclusief Olympisch surfer Leon Glatzer, zich daar verzameld hadden. Niet dat ik Leon herkende, trouwens. Ik dropte bijna op hem in omdat ik dacht dat "die dude zijn air vast niet zou landen" (spoiler alert: dat deed hij natuurlijk wel). Maar daarna maakte ik voorzichtig mijn weg naar de piek, lag ik tussen bijna alleen maar mannen, had ik opeens prioriteit en kwam het aan op commitment. Dus toen er een medium-grote golf aankwam die speciaal voor mij gemaakt leek, ging ik ervoor. Ik peddelde, deed mijn pop-up, maakte snelheid (want Pavones is géén slome break) en surfte de golf tot hij voor mijn neus dichtklapte. Geen lange ride, maar wél mooi tussen alle surfers gewacht op mijn kans... én hem gepakt.

Maar je kunt niet altijd op cloud 9 zitten en je voelt hem vast al aankomen... frustrerende momenten waren er ook. Diezelfde dag, tijdens onze sunset sessie, zag ik Tammy de langste linkse golf ever pakken. Ze bleef maar gaan, het duurde oneindig! Ik was mega enthousiast voor haar, maar voelde ook een steek van jaloezie. Dit is wat ik ook wilde! Alleen in plaats van haar voorbeeld te volgen had ik een tijdje alleen maar wipeouts, was elke golf "bezet" door een andere surfer, vocht ik een uur lang tegen de stroming zonder iets te pakken en kon ik mezelf er maar niet toe zetten ermee te kappen, wat in mijn situatie wel het verstandigst was geweest. Ik forceerde, en zoals je weet werkt dat meestal averechts. Het gevolg? Het huilen stond me nader dan het lachen en ik was verrot van het vele peddelen. Toen de zon onder ging pakte ik een kleine golf en ging ik er eindelijk uit. Maar tevreden was ik niet.

Een point break in de buurt

De volgende dag probeerden we een nieuwe spot uit iets ten noorden van Pavones. Dit was een zachtere, langzamere break. Mijn humeur was verbeterd na een nachtje slapen en vol goede moed peddelden we uit. We pakten de ene golf na de andere... en wat een verademing om even gewoon te spelen in plaats van in full adrenaline mode te wachten op dé perfecte ride! Ik oefende mijn cutbacks en het genereren van snelheid en sommige golven openden zich mooi. Ondanks dat ik weer in een oude gewoonte van een verkeerde stance terugviel was het een goede afsluiter van onze surftrip.

De volgende ochtend vroeg vertrokken we richting huis. Al hobbelend over onverharde wegen dacht ik na over de wijsheid van een surfinstructeur ter plaatse: "voor een lange golf in Pavones moet je geluk en geduld hebben". Geluk, hoewel mijn achternaam anders doet vermoeden, had ik niet. Geduld? Eerst wel, maar op een gegeven moment raakte dat ook op. Onze dagen in Pavones waren beperkt en dat maakte dat ik teveel druk op mezelf heb gelegd. Dé Pavones golf heb ik uiteindelijk niet kunnen pakken, terwijl dat wel mijn doel was. En zeg nou zelf, wiens doel is dat niet bij een spot als deze?

Maar was het dan allemaal voor niks? Ik geloof het niet. Want ik heb het geprobeerd. Ik heb gevochten. Ik heb "gefaald", maar ben dapper opgestaan en weer doorgegaan. Ik heb ontzettend veel geleerd. Ik heb mezelf buiten mijn comfort zone geplaatst. Ik heb alle gevoelens gevoeld én ze toegestaan. En ik heb er nog van genoten ook.

Het was tóch geslaagd!

Dus al met al was het een turbulente trip, maar had ik het niet willen missen. Ik heb ervan geleerd dat je twee dingen kunt doen: iets van tevoren en iets achteraf. Dat wil ik graag aan je meegeven.

• Van tevoren: bedenk waar jouw lat ligt en stel die zo mogelijk een beetje bij. Ik wilde een lange linkse golf pakken waar je enorm veel geduld en geluk voor moet hebben en het liefst had ik hem ook nog op film gehad, maar zeg nou eerlijk, hoe groot is die kans? Beter is om realistische doelen te stellen zodat je niet onnodig gefrustreerd raakt.

• Achteraf: bedenk hoe je reageert op vervelende gebeurtenissen. Zie je ze als falen of frame je ze als een leermoment? Ik ben blij dat het me lukte om alles wat ik deze trip heb meegemaakt in perspectief te zetten van mijn surf-reis als geheel. Mijn 5 jaar consistent surfen heeft ertoe geleid dat ik überhaupt kon uitpeddelen in deze break, en in de toekomst ga ik alles wat ik van deze trip heb geleerd meenemen om nog beter te worden in dat wat ik het allerliefste doe!

Ik hoop dat mijn blog je herkenning heeft gegeven en dat het je bemoedigt om door te gaan, ook als het tegenzit. Surfen is écht net als het leven: het komt met alle highs en lows. De vraag is niet óf, maar wanneer je tegen jezelf aan gaat lopen. En wanneer dat gebeurt, wat je er dan mee doet. Ik hoop dat je de veerkracht vindt om wanneer je valt, terug op je board te klimmen en geduldig te wachten op de volgende kans. Want die komt nog wel!